Nie tylko aplikacje

Po roku bycia mentorką randkowania, odkryłam jedno: za bardzo się spinamy. Za dużo w tym wszystkim nerwowości, pośpiechu, a nawet kompulsji i pogoni za dopaminą.

Być może to prawda, że nie planujesz ślubu po pierwszej randce, ale decyzja o każdym kolejnym spotkaniu to tak naprawdę decyzja: „Czy ja chcę z nim dalej romantycznie?”.

Próbujemy przyspieszyć ten proces, szukamy czerwonych flag i magicznych karmicznych połączeń. Wchodzimy z nieznajomymi do łóżka, żeby sprawdzić chemię seksualną, szybko się angażujemy i ogólnie pozwalamy, aby to samotność i lęk przed stratą dyktowały nasze decyzje.

Zapominamy, że początek każdej znajomości to z natury przestrzeń niepewności. Że aby poznać drugiego człowieka, a co dopiero zdecydować, czy chcemy z nim budować coś więcej, potrzeba czaaasu.

W moim świecie odpowiedzią na to jest ZWOLNIENIE oraz zupełne odwrócenie perspektywy. I nie, nie chodzi o to, żeby w nieskończoność dawać szansę osobie, z którą ewidentnie nic Cię nie łączy.

Chodzi o to, żeby przestać zadawać sobie to pytanie: „Czy coś z tego będzie?”. Pozbyć się randkowego neurotyzmu, czyli patrzenia na KAŻDĄ OSOBĘ jak na potencjalnego partnera, ocenianie KAŻDEGO wydarzenia pod kątem „czy jest na kim zawiesić oko?”.

Chodzi o zajęcie się swoim życiem, bo podczas gdy analizujesz, czemu on nie odpisał, ono ucieka Ci przez palce. Przestałaś dostrzegać JAK DUŻO możesz z niego czerpać już teraz i jak bardzo już teraz możesz się nim cieszyć.